REVIEW: Osprey Variant 52 L

Ik heb de Osprey Variant 52 L aangeschaft – een rugzak die eruitziet alsof hij ontworpen is door Rony Plesl, als hij tenminste in de outdoorwereld zou werken. Het is een handige (niet alleen) klimrugzak met zoveel snufjes dat je in het begin misschien niet eens weet hoe je ze allemaal moet gebruiken.

Een fijne rugzak voor alle omstandigheden, maar vooral voor klimactiviteiten

Ik ben geen kleine jongen en de Kestrel 68, die bij mij thuis aan de muur hangt, is voor mijn meestal twee- tot driedaagse tochten nogal robuust. Bovendien beschikt de Kestrel niet over centrale compressiebanden die de binnenzak tot een koker zouden samentrekken als de rugzak halfleeg is. Dus besloot ik iets kleiners te proberen, meer gericht op verticale beweging, en dus beter geschikt voor het dragen van spullen zoals touwen, stijgijzers, ijsbijlen, klimschoenen, setjes en al het andere klimmateriaal.

De rugzak is echt superlicht, ondanks dat hij is uitgerust met een comfortabel rugpand met een verwijderbaar aluminium frame. Bij afmetingen van 74 x 34 x 28 cm weegt hij slechts 1,53 kg. Dat betekent natuurlijk niet dat als je er 15 kg aan spullen in stopt, hij dat op magische wijze absorbeert en filtert.

Het dragen van een volledig beladen rugzak kun je echter aanzienlijk vergemakkelijken door de schouderbanden en heupband correct in te stellen. Hierdoor draag je het meeste gewicht op je heupen en ben je na een tocht van twintig kilometer niet helemaal gesloopt. Als je op elk grammetje let, kun je de heupband verwijderen door hem eenvoudig uit de constructie te trekken. Maar als je tijdens je tocht wat hoogtemeters gaat maken, is het niet verstandig om de heupband weg te laten.

Wat zit er binnenin?

De toegang tot het hoofdvak bevindt zich aan de bovenkant van de rugzak en is de enige opening om de rugzak te vullen. Het vak zelf is afsluitbaar met een trekkoord, waarvoor je absoluut geen handleiding nodig hebt, en dat je zelfs met handschoenen aan gemakkelijk kunt bedienen.

De rugzak heeft geen toegang aan de onderkant, omdat aan de voorzijde een extern versterkt vak voor stijgijzers en ander materiaal is geplaatst, wat een van de meest belaste delen van de rugzak helpt beschermen tegen weersinvloeden en slijtage. Op video's en foto's is het niet goed te zien, maar toen ik dit snufje voor het eerst zag, dacht ik: alleen een slimme jongen kan een stoffen vak voor stijgijzers bedenken. Dat gaat toch kapot! Het hele compressievak is echter versterkt (ik weet niet precies waarmee, misschien Kevlar?), goed afsluitbaar en voldoende bestand tegen ruw gebruik, neerleggen op stenen en andere kleine ongelukjes die tijdens het klimmen kunnen gebeuren.

Aan de onderkant van de rugzak zitten aan beide zijkanten vakken, die niet erg elastisch zijn, wat jammer is, want als je de rugzak strak inpakt, krijg je er waarschijnlijk niets meer in. En als ik zeg niets, dan bedoel ik dat er niet eens een vinger meer in past, laat staan een waterfles. Ik los dit op door de fles daar te stoppen als ik geen stijgijzers of ander volumineus materiaal in het genoemde grote vak heb. Er is daar tenslotte genoeg ruimte en de fles valt er niet uit, omdat het hele vak kan worden aangetrokken met compressiebanden, die tegelijkertijd de hele bovenkant van de rugzak samentrekken – een erg handige functie.

Riemen en lussen...

Op de heupband vind je super lussen, die in feite hetzelfde zijn als die op een klimgordel. Als je dus met een rugzak klimt en een gordel draagt, weet je waarschijnlijk wel dat de heupband (als je die vast hebt) meestal in de weg zit bij het pakken van je materiaal. Variant 52 heeft aan elke kant één lus, waar je genoeg materiaal aan kwijt kunt. Daarna trek je de band aan zodat je het gewicht niet alleen op je schouders draagt en je niet als een zonnebloem omkantelt, en je klimt als een koning.

Nog twee extra lussen dienen om de rugzak aan de standplaats te bevestigen, wat ook erg praktisch is, omdat de enkele lus die meestal achter bij het deksel zit, niet gebouwd is op het gewicht van de rugzak en zou kunnen scheuren. De rugzak zou dan in het beste geval onder de rots vallen, in het ergste geval tot op de bodem van het dal. Om de rugzak aan de standplaats te bevestigen moet je echter eigen karabiners en de juiste verlenging via prusiks hebben, anders sta je naar die drie lussen te kijken als een mol naar een onderbroek. Hoewel de rugzak comfortabel is, is zelfs een half uur in de standplaats zitten met een lading van bijna 15 kg en wachten op je maatje niet bepaald comfortabel, integendeel. Dus pas daarvoor op.

Op de heupband zou iemand misschien een zakje voor kleine spullen missen, dat sommige modellen wel hebben. Persoonlijk vind ik het overbodig, want mijn mobiel stop ik in mijn broekzak, mijn sleutels hang ik aan een kleine karabiner in het bovenvak van het deksel, zodat ik ze nooit verlies, en een mes? Nou, als ik een echte buitenmens ben, heb ik waarschijnlijk mijn mes direct aan mijn riem, inclusief slijpsteen.

...en andere banden en lussen

Super is ook de touwriem, die je over het gesloten deksel gooit – FlapJacket™. Zo valt je touw er niet uit, zelfs niet als je het bovendeksel al hebt losgemaakt. De losse uiteinden van het touw kunnen worden weggewerkt achter de bovenste compressiebanden met fixatiemanchetten, zodat ze niet losraken en stevig blijven zitten. Als je geen touw meeneemt, maar bijvoorbeeld alleen een slaapmatje, kun je dat daar ook kwijt, want de rugzak beschikt niet over speciale riemen voor slaapmatjes. Maar daar weet je zelf ook wel raad mee. :)

Als je echter ook het bovendeksel hebt bevestigd, zal het een beetje een probleem zijn dat het deksel niet goed op de rugzak aansluit en iets zal uitsteken. Dit is echter ook vrij eenvoudig op te lossen door de banden die het deksel aan het lichaam van de rugzak houden losser te maken, waardoor je het hele deksel simpelweg verhoogt. Niets zal buigen of met kracht moeilijk moeten worden aangetrokken.

De belangrijkste compressiebanden zijn bovendien lang genoeg, dus het is duidelijk dat de fabrikant hier rekening mee heeft gehouden. Als je echter een estheet van de hoogste categorie bent, zal dit je waarschijnlijk niet erg bevallen, omdat een niet goed gesloten deksel waaronder een slaapmatje zit, er niet erg fraai uitziet. Je moet ook oppassen dat je niet per ongeluk ergens achter blijft haken (in de trein achter een klink of iets anders dat uitsteekt) en er iets afscheurt.

Osprey Variant is vriendjes met water

In de rugzak bevindt zich een vak voor een waterzak en bij het deksel is er ook een opening om de slang door te voeren. Als ik een volledig beladen rugzak heb, is het voor mij het beste om mijn Camelbak bovenop alle spullen te leggen en hem niet per se in het daarvoor bestemde vak te proppen. Als je namelijk uren loopt en de hele inhoud opdrinkt, moet je bij het opnieuw vullen alles ingewikkeld eruit halen om de waterzak weer terug te plaatsen, wat soms een echte hel is. In mijn geval is het hanteren makkelijker, niets koelt mijn rug onderweg en ik ben niet bang dat de waterzak onder grote druk barst en de inhoud van de hele rugzak doordrenkt. En als ik al het water op heb, kan ik het ook makkelijk en snel bijvullen.

Eén klein minpuntje krijgt de rugzak omdat hij geen geïntegreerde regenhoes heeft, dus degenen die niet zonder kunnen, zullen die apart moeten bijkopen. De rugzak is wel gemaakt van duurzame materialen (210D nylon shadow box en 210D high tenacity nylon), maar ik heb tijdens een tocht in de Jeseníky, Beskydy en de Velká Fatra liever de regenhoes van mijn Kestrel gebruikt. Ik moest hem wel strakker trekken, omdat er een behoorlijk verschil in grootte is tussen beide rugzakken. Ik had natuurlijk ook zonder regenhoes kunnen gaan, maar ik wilde niet riskeren dat mijn spullen nat zouden worden en na een urenlange tocht in de regen van nat naar nat zou gaan, alleen omdat ik één ding aan het toeval had overgelaten.

Kleuren, kleuren, kleurtjes

Wat betreft uiterlijk en kleur, sprak de combinatie van zwart en blauw mij persoonlijk meer aan, maar ook de rood-oranje variant is niet verkeerd. Niettemin is de zwarte praktischer, die in werkelijkheid net zo donker is als op de foto. Als de rugzak vies wordt, is dat niet zo pijnlijk als vlekken van gras of mos/korstmos op een rode rugzak hebben.

Als je actief met de rugzak klimt of in de bergen wandelt (vaak en regelmatig), wordt hij vies, of je nu wilt of niet – hier leg je hem neer, daar leun je tegenaan, in de trein zet je hem op de grond of je wurmt je ermee in de bus. Zelfs als je er "alleen" mee klimt, zal het er na een tijdje aan te zien zijn. Het voordeel is echter dat hij bij vervuiling goed schoon te maken is. Ik gebruik persoonlijk een reinigingsspray voor outdoorkleding, of klassiek lauw water met een beetje zeep en een spons of doek.

Wat zijn dus de voor- en nadelen?

Het is waarschijnlijk overbodig om dingen te noemen die de rugzak gemeen heeft met veel andere modellen, zoals dat hij ruimte heeft voor een waterzak, een geïntegreerd fluitje op de borstband, een versterkt driepuntssysteem, een reeks lussen en vakken voor het bevestigen of opbergen van materiaal, of dat hij veel banden heeft om bijna alles in te stellen. Ik ben uiterst tevreden met deze rugzak.

Alles wat ik nodig heb past erin, en mijn rug deed geen pijn, zelfs niet na een tocht van meer dan vijftig kilometer door de Velká Fatra, noch na het klimmen in Slowakije. De inhoud van 52 liter is voldoende voor zowel eendaagse trips als meerdaagse tochten. Het is een super maatje en een goede investering in uitrusting, die zich terugbetaalt, en niet alleen in de vorm van vele unieke levenservaringen.

Auteur: Honza Kaděra

foto: ospreyeurope.com, instagram Osprey