We houden je regelmatig op de hoogte van een groep enthousiastelingen die besloten hebben om op steps door Amerika te reizen. Acht maanden zijn voorbijgevlogen en iedereen heeft inmiddels de finish bereikt. Wat zijn de eerste indrukken en wat maakte deze reis zo bijzonder? Dat vroegen we aan Sany, de beste vriendin van onze Pandora.
Hallo Sany!
Allereerst wil ik je feliciteren met het succesvol afronden van jullie reis en mijn bewondering uitspreken. Wat ging er als eerste door je heen toen jullie de denkbeeldige finishlijn overstaken?
Hallo Adéla,
bedankt voor de felicitaties. Eerlijk gezegd hadden we gemengde gevoelens. Natuurlijk was er de vreugde dat we alles zonder kleerscheuren hadden volbracht, maar ook verdriet dat onze reis ten einde liep. We waren tenslotte acht maanden lang bijna elke dag in beweging, op een paar uitzonderingen na, dus het is voor ons op dit moment onvoorstelbaar dat we in Kolín aankomen en daar op één plek gaan zitten. Maar we zullen er waarschijnlijk aan moeten wennen...
Waren er tijdens jullie reis momenten waar je niet graag aan terugdenkt?
Ik denk niet dat we situaties hebben meegemaakt waar ik met terugwerkende kracht niet graag aan terugdenk. Toch was niet alles altijd rozengeur en maneschijn. Bijvoorbeeld de laatste dagen in Brazilië kwamen we geld tekort, omdat we in Argentinië onze enige bankpas waren verloren. We lieten dus geld sturen via Western Union, maar we hadden geen idee dat het voor ons als buitenlanders zo'n probleem zou zijn om dat geld op te nemen. We hadden dus een paar dagen letterlijk geen cent. We hebben alle mogelijke en onmogelijke voedselvoorraden en alles wat we hadden opgebruikt. Bijvoorbeeld de honing die we bijna zeven maanden hadden meegesleept en door tien staten hadden vervoerd (we hadden hem in Nicaragua gekocht). :-D
Ik moest mijn oorbellen verkopen waar ik erg aan gehecht was, maar het was simpelweg de enige manier om aan wat geld te komen. Het grappige was dat we dit geld wilden gebruiken voor een busticket naar Rio de Janeiro, waar we het geld, ook als buitenlanders, gemakkelijk konden opnemen. Uiteindelijk was het geld van de oorbellen niet genoeg voor het ticket, dus moesten we te voet verder. Uiteindelijk werden we gered door een brandweerman die ons met de auto 100 kilometer naar Rio de Janeiro bracht en zo een einde maakte aan onze laatste beproeving.
Toch denken we ook aan deze ervaring met plezier terug.
En wat was daarentegen de meest intense ervaring in positieve zin?
Het meest positieve voor ons was de belangstelling van mensen en hun natuurlijke vriendelijkheid. Gedurende onze hele reis werden we vergezeld door goede mensen die onze goede vrienden werden, die we nooit zullen vergeten en we hopen ze ooit nog eens te zien.
Zo'n reis is ook een zware beproeving voor intermenselijke relaties. Hebben jullie op dit gebied turbulentie ervaren?
Ja, natuurlijk. Vooral aan het begin van onze reis, toen we met acht leden waren (zeven steppers + Pandora), was het erg lastig om alles te coördineren. Over het algemeen geldt: hoe meer mensen, hoe meer problemen. Iedereen had simpelweg andere verwachtingen van deze reis. Terwijl de hooforganisator van het hele evenement, Marek Jelínek, als doel had het continent op een step over te steken, reisden wij met het doel om iets te zien en te leren kennen. Splitsing was vroeg of laat onvermijdelijk, en uiteindelijk was het het beste wat we konden doen. We gingen dus verder met vier personen (ik, Lukáš, Káťa en Tomáš). In deze samenstelling bereikten we de Ecuadoraanse stad Guayaquil, waar we afscheid namen van Tomáš en Káťa en apart verder gingen.
Het was ook de eerste reis van dit type voor mij en mijn vriend en niemand van ons wist hoe de ander zich in extreme situaties zou gedragen. Het was een grote test voor ons, die we echter hebben doorstaan.
En hoe zat het met je persoonlijke ervaring? Voelde je je niet eenzaam? Of hebben de maanden op reis je geholpen om je relatie met jezelf of je algehele kijk op de wereld te heroverwegen?
Eerlijk gezegd waren de eerste twee maanden een hel voor mij! Ik haatte de step. Ik was de "rem" van de groep, wat me erg dwarszat. Elke dag wilde ik een vliegticket kopen en naar huis terugkeren. Alles begon te veranderen in Nicaragua, toen ik me realiseerde wat we al hadden afgelegd, en dat niet zomaar iedereen dat lukt en dat het zonde zou zijn om op te geven. Vanaf dat moment begon ik van de reis te genieten. Toen we in Colombia waren en een maandtrip naar het noorden maakten met alleen een rugzak – zonder steps – begon ik mijn tweewielige vervoermiddel zelfs te missen.
Ik heb me nooit eenzaam gevoeld, omdat er altijd leuke mensen aan mijn zijde waren en vooral mijn vriend, die me mentaal steunde.
Voor mij was deze reis waarschijnlijk het grootste avontuur, aangezien ik daarvoor nog nooit had gekampeerd. Ik had altijd alles goed gepland. Je wordt opeens elke ochtend wakker zonder dat je bijna iets weet. Je weet niet waar je aankomt, je weet niet waar je gaat slapen. Dus we moesten allemaal leren handelen op basis van de situatie.
Ik zou zeggen dat we enorm veel geluk hadden met de mensen. Misschien was het echter geen geluk. Mensen waren simpelweg erg vriendelijk en hielpen heel graag en bereidwillig. Hoe minder iemand heeft, hoe meer ze voor je zouden geven.
Onze Pandora maakte ook deel uit van de groep. Duurde het lang voordat jullie aan de kleine pandagezel gewend waren?
Pandora was vanaf het begin een gelijkwaardige partner en ik denk dat ze de hele avontuurlijke reis goed met ons heeft beleefd. Ze heeft tenslotte de meeste foto's van ons... :-)
Nu ook over de materiële zaken – waar kan een mens op zo'n reis echt nauwelijks zonder? Is er iets waarvan je avonturiers met soortgelijke plannen absoluut zou afraden om het thuis te laten?
Er zijn veel dingen die nodig zijn. Een tent en slaapzakken zullen waarschijnlijk bij iedereen opkomen. Dat zijn dingen die iedereen zeker meeneemt. Maar van de minder bekende dingen zou ik zeker een waterfilter noemen, wat ons veel geld heeft bespaard onderweg. Wat we niet hadden meegenomen en wat we erg misten, was een gasbrander.
Wat zijn jullie plannen nu? Gaan jullie je ervaringen verder delen, eventueel gebruiken voor liefdadigheids- of educatieve doeleinden, of houden jullie ze liever als persoonlijke verrijking?
Ik zal mijn ervaringen delen met mijn dierbaren en als iemand interesse heeft, geef ik graag advies. Grotere evenementen plan ik echter niet in de nabije toekomst. Ik denk dat iedereen zijn eigen reis moet ondernemen. Het hoeft geen acht maanden te duren, het hoeft niet op steps... Maar het zou er wel een moeten zijn waarbij je jezelf blootstelt aan onaangename en onvoorspelbare situaties, omdat die je het meest ontwikkelen. Ik kan niet in woorden beschrijven hoeveel zo'n reis iedereen helpt.
Heb je een lief bericht of een nieuwsgierige vraag voor Sany? Je kunt contact met haar opnemen via het e-mailadres [email protected]. Als het in haar vermogen ligt, geeft ze je graag advies.
Heb je al een idee waar je de volgende keer naartoe gaat? En wordt het weer op steps of wil je ze "niet eens meer zien"?
Ik kan absoluut niet zeggen dat we een hekel aan steps hebben gekregen. Integendeel. We moesten er "doorheen bijten". :-) Toch zouden we de volgende keer waarschijnlijk een vervoermiddel kiezen waarmee je gemakkelijker heuvels kunt bedwingen en waar meer tassen op passen. Een step is in die zin helaas behoorlijk beperkt. We zouden zeker nog eens terug willen naar Zuid-Amerika om andere interessante plekken op dit continent te verkennen.
We zijn ook van plan om in de toekomst Eurazië te doorkruisen en Siberië te bereiken, bij het Baikalmeer, waar mijn familie woont.
Hartelijk dank voor je antwoorden en ik wens je veel verdere successen!
Jij ook bedankt en het ga je goed.
En jij? Word je ook aangetrokken door avontuurlijke expedities buiten je comfortzone of kies je liever voor ontspanning met all-inclusive? Deel het met ons in de reacties!
