Ontsnappen aan de dagelijkse sleur en de tijd nemen om je levensprioriteiten te heroverwegen – weinigen van ons verlangen daar niet af en toe naar. Degenen die hun angsten overwinnen en de kans grijpen, krijgen er echter zelden spijt van. Pavel en Pavla Wilhelm, die in 300 dagen op eigen houtje door 10 landen reisden, zijn daar een voorbeeld van.
Bijna een jaar lang trokken jullie met rugzakken door Azië en Australië. Bagalio was een van de bedrijven die jullie steunde tijdens deze ontdekkingsreis. We weten echter maar al te goed dat sommige ervaringen tijd nodig hebben om te bezinken. Kunnen jullie nu, met meer dan een jaar afstand, samenvatten wat het reizen jullie heeft gebracht en gekost?
Pavla: Ik denk dat het ons niets heeft gekost. Integendeel, het was een verrijkende ervaring. Hoewel het een moeilijke beslissing was en we lang hebben getwijfeld, zie ik het achteraf als een enorme verrijking voor ons leven. Je heroverweegt bepaalde "dingen" en na terugkomst openen zich nieuwe mogelijkheden. Bovendien, de ervaring van die vrijheid…
Pavel: Vandaag de dag zou het zonde zijn om die kansen niet te benutten. Onze ouders en grootouders hadden deze mogelijkheid niet, wij wel, maar de meeste mensen maken er geen gebruik van, ook al zijn er volop kansen – verschillende organisaties, studieverblijven, stages bij bedrijven over de hele wereld, maar het kan ook makkelijker privé. Dus zeiden we tegen onszelf: zolang we geen kinderen en hypotheek hebben, is dit de enige kans om te gaan. De grootste mythe, die ons in het begin ook een beetje tegenhield, was de overtuiging dat je een enorm bedrag aan spaargeld nodig hebt. Maar dat is niet waar.
Ja, financiën zijn een onvermijdelijk onderdeel van reisplannen. Willen jullie verklappen wat jullie beroep was voor de reis, waarvan jullie leefden tijdens de reis en wat jullie nu doen?
Pavla: We zijn opgevoed met bescheidenheid, dus we konden onze spaargelden uit onze studietijd gebruiken. Bovendien is het leven in Azië niet zo duur. Daarvoor werkte ik in HR, dat doe ik deels nu nog steeds, maar ik combineer het met hulpverlenende psychologie. Ik zie nu meer zin in het helpen van mensen.
Pavel: Voordat we vertrokken, werkte ik bij een enorm bedrijf en tijdens de reis besefte ik dat ik iets anders wilde zijn dan een klein radertje in een groot bedrijf. Dus na terugkomst ben ik naar een kleiner bedrijf overgestapt en ik ben veel tevredener.
Dus jullie moesten voor de reis ontslag nemen en werkloos worden?
Pavla: Ja, vrijwillig werkloos.
Pavel: Ja, in Tsjechië is dat niet zo'n probleem. Dat is juist een ander inzicht van deze reis – dat we het hier eigenlijk heel goed hebben.
Als het niet te persoonlijk is, hoe beïnvloedt zo'n reis de partnerrelatie? Hadden jullie na een tijdje geen "bunker-syndroom"?
Pavel: Ik denk dat iedereen wel eens een "bunker-moment" heeft.
Pavla: Je bent eigenlijk constant non-stop samen…
Pavel: …en je hebt precies dezelfde indrukken. Toen we terugkwamen en weer aan het werk gingen, konden we na thuiskomst wel een week lang praten. Tijdens die reis hebben we alles samen gezien, gehoord en beleefd, en dat is dan moeilijk.
Pavla: Maar voor mij voelde het niet als een echte crisis. Het was gewoon een andere levensstijl die ook een andere beleving van de relatie met zich meebracht.
En hoe zit het met andere relaties – hebben die schade opgelopen door de scheiding?
Pavla: Onze ouders vonden het moeilijk dat we zo ver weg zouden zijn en dat we elkaar niet zouden zien. We hadden contact via Skype, maar toch voel je een zekere vervreemding. Als je dan terugkomt, is het eerste gevoel "oh, we kunnen elkaar knuffelen", en na een tijdje is het alsof je nooit weg bent geweest.
Pavel: De grootste angst van ouders is dat we het onbekende tegemoet gaan. Hier zien we elkaar misschien drie weken niet, maar ze gaan er gewoon vanuit dat we oké zijn. Wat hen beangstigt, zijn eerder de onbekende risico's en de onvoorstelbare afstanden…
Pavla: …maar alles kan je hier ook overkomen. Alleen ervaren we dat niet zo.
Jullie hebben veel landen gezien, maar vooral de inwoners van vreemde landen – is er volgens jullie iets waar wij als Tsjechen, of Europeanen, ons door zouden moeten laten inspireren?
Pavla: Ik denk door hun openheid, glimlach, gastvrijheid en dankbaarheid voor kleine dingen.
Pavel: Wij zijn erg gesloten in vergelijking met hen. Bij ons draait het erom thuis te komen, de deur te sluiten en je met niemand te bemoeien. Daar heeft men echt geen persoonlijke ruimte, dat samenleven is op een heel ander niveau, een heel ander concept van de wereld. Bovendien hebben ze continu oogst, ze hebben niet de behoefte om zich voor te bereiden op slechtere tijden, en zijn daardoor niet zo gericht op prestaties en geld.
Als jullie één goed advies zouden moeten geven aan reizigers die een soortgelijke reis plannen, wat zou dat zijn?
Pavla: Advies? Gewoon doen!
Pavel: Precies. En laat iedereen het doen zoals hij zelf wil. Ik voelde tijdens de reis druk om een blog bij te houden, foto's te maken en aan verwachtingen te voldoen. Bovendien, al die sociale media tegenwoordig – de behoefte om met fans te communiceren en ik weet niet wat nog meer. Soms is het echt meer een last dan een plezier. Je kunt beter je hoofd leegmaken en het op je eigen manier doen.
Laten we nu stilstaan bij de uitrusting – wat vinden jullie het allerbelangrijkste? Een rugzak wordt bijvoorbeeld voor een aanzienlijke tijd je beste maatje. Waar is het nog meer de moeite waard om van tevoren aan te denken?
Pavel: Wij wisten vooral niet wat er allemaal onderweg te regelen viel, en achteraf zou ik zeggen dat het in die landen erg moeilijk is om kwalitatieve outdooruitrusting te vinden, zeker voor een redelijke prijs. Er zijn veel vervalsingen, maar misschien is er maar één geautoriseerde winkel in heel Nepal. Dus een goede rugzak en schoenen is zeker verstandig om van tevoren te regelen. Verder zou ik eerder minimalisme aanraden. Wat ons echter zeker goed van pas kwam, was een filterfles en een regenhoes voor de rugzak, want met rugzakken wordt tijdens het transport niet altijd even voorzichtig omgegaan.
Het resultaat van jullie reizen was ook een reeks lezingen waarmee jullie door Tsjechië trokken. Hoe waren de reacties – werden jullie met bewondering of jaloezie ontvangen?
Pavel: De echte reden waarom we dit deden, was om de ervaringen te delen met onze familie en dierbaren die verspreid over het land wonen. We zijn hier echt niet rijk van geworden.
Pavla: En wat betreft de reacties, ik denk dat er zowel bewondering als een beetje jaloezie was. Maar als we tegen hen zeiden: ga ook, dan kwamen de klassieke excuses over werk en verplichtingen. Maar aan de andere kant is het waar dat dit avontuur niet voor iedereen is weggelegd…
Wat plannen jullie voor de nabije toekomst en wat zijn jullie levensdoelen (op reisgebied)? De oorspronkelijke droom was Amerika – staat die nog op de "wish list"?
Pavla: Het zit in ons hoofd, maar het staat nog niet in de agenda (lacht). Nu verkennen we meer Tsjechië en Europa door middel van kortere uitstapjes, maar ook daar proberen we het maximale uit te halen. Tijdens één reis bezoeken we bijvoorbeeld drie bestemmingen. Soms is het een kwestie van geluk en de kunst om goedkope vliegtickets te vinden.
Schiet jullie nog iets te binnen wat jullie onze lezers willen meegeven?
Pavel: Gewoon, wie kan, die moet gaan. Op het werk ruilt een mens tijd voor geld en het is geweldig om even stil te staan en na te denken of wat ik doe wel zin heeft. Reizen is ideaal om je horizon te verbreden en dingen te heroverwegen.
Bedankt voor jullie tijd en ik wens jullie nog veel meer reiservaringen toe!
Details en interessante weetjes over de reizen van Pavla en Pavel vind je op hun website vol inspiratie.
