De broers en zussen Ptáčkovi beoefenen vechtsporten en slagen er momenteel in om de grootste wereldcompetities te winnen. Wat staat Martina en Josef dit jaar te wachten, hoe voelen ze zich tussen hun rivalen en welke activiteiten hebben ze bedacht voor kinderen in Moldavië? Je leest het samen met andere interessante weetjes in ons interview.
In ons eerste interview vroegen we je welke successen je het meest waardeert. Zijn er daar nog bijgekomen?
Martina: Ja, sinds ons interview is er veel gebeurd. Ik ben bijvoorbeeld de eerste Europese vrouw die een zwarte band in hand-to-hand combat heeft behaald, ik heb de Wereldbeker gewonnen, het wereldkampioenschap, enzovoort. Ik heb ook mijn bachelor afgerond en ben aan mijn master begonnen. Daarnaast ben ik ambassadeur van goede wil geworden voor het Ministerie van Buitenlandse Zaken en samen met mijn broer hebben we veel projecten opgezet voor blinden, kinderen en vrouwen. Ik ben trots op veel dingen.
Pepa: Het is erg belangrijk om te beseffen dat ik alle successen evenzeer waardeer. Sinds ons laatste interview heb ik mijn collectie uitgebreid met 3 wereldtitels in grappling. Ik ben nu viervoudig wereldkampioen in grappling.
Hoe is de wereld van vechtsporten? Voel je rivaliteit tussen je tegenstanders buiten de competitie, of houd je samen stand als één grote gemeenschap?
Martina: Concurrentie is er altijd geweest, is er en zal er altijd zijn. Voor de wedstrijden heerst er een zeer onaangename en competitieve sfeer. Iedereen observeert en gokt op elkaar. De wedstrijden zijn vaak erg intens. Gedrag hangt echter altijd af van de nationaliteit en het karakter van elk individu. Na de wedstrijden schudden we elkaar de hand, praten we en gaan we verder. Sommigen kunnen hun verlies accepteren, maar er zijn er ook die dat niet kunnen.
Pepa: Ik zou geen onderscheid maken tussen rivaliteit in vechtsporten en andere sporten. Rivaliteit is overal en altijd aanwezig. Ik kan niet beweren dat iedereen als één gemeenschap samenhoudt, maar meestal hebben we goede onderlinge relaties. Zoals Martina zegt, de sfeer is altijd erg gespannen, maar dat hoort bij professionele sport.
Ik kreeg klappen en begon te huilen. Toen mijn vader dat zag, schreef hij me in voor vechtsporten.
Hoe kwam je er eigenlijk bij om zulke sporten te gaan doen? Van wie kwam het eerste idee?
Martina: Ik kwam nergens op. Het was het idee van mijn ouders. Ik had problemen op school en werd gepest. Dat bracht hen op het idee om me in te schrijven voor vechtsporten. Niemand had verwacht dat ik me ooit volledig op vechtsporten zou storten. Iedereen ontmoedigde me ook, omdat vechtsporten niet geschikt zouden zijn voor meisjes.
Pepa: De laatste tijd vind ik deze vraag erg leuk. Martina werd op school gepest, maar ik werd thuis gepest door Martina. Ze kwam altijd terug van de training en moest per se iets uitproberen. Ik kreeg een of twee klappen en begon te huilen. Toen mijn vader dat zag, schaamde hij zich voor me en daarom schreef hij me in voor vechtsporten.
Dankzij de sport reis je veel. Welk land vond je het meest interessant en welk land viel juist tegen? En vergezellen de Cabinzero-rugzakken je nog steeds? :D
Martina: Elk land is op zijn eigen manier interessant en we nemen altijd veel ervaringen mee. Ik denk dat landen waar niet veel toerisme is interessanter voor mij zijn. We ontdekken graag landen die geen typische vakantiebestemmingen zijn. Tijdens onze reizen worden we altijd vergezeld door rugzakken en koffers van Bagalio – of ik nu op diplomatieke reis ga, op bezoek ben, of naar een sportevenement of wedstrijd. Daarnaast nemen we onze mascotte mee – panda Pandora.
Pepa: Wij zijn reizigers die de voorkeur geven aan reizen naar "onconventionele landen". We houden niet van bekende toeristische attracties. Dat betekent echter niet dat we nooit naar grote steden reizen. Op onze reizen worden we al meer dan 2 jaar vergezeld door Cabinzero-rugzakken. Het is erg bevrijdend om alleen met handbagage te reizen. We hebben alleen het hoognodige bij ons.
Wat is de ergste blessure die je hebt gehad? Hoe lang hield het je tegen?
Martina: Grotere en kleinere blessures komen constant voor. De ergste blessure kwam echter niet door vechtsporten. Het gebeurde 2 jaar geleden op rolschaatsen. In die tijd wilde ik iets nieuws proberen. Ik heb mijn voet verbrijzeld en gebroken. Ik was volledig uitgeschakeld. Een grote levensles.
Pepa: Omdat ik snel ben gegroeid, heb ik problemen met mijn knieën. In mijn rechterknie heb ik een gescheurde meniscus. Soms gebeurt het dat mijn knie uit de kom schiet. Het is onaangenaam als mijn knie tijdens een wedstrijd "eruit schiet". Ik moet hem altijd snel terugzetten.
Hand-to-hand combat is een dynamisch, snel en krachtig zelfverdedigingssysteem.
Een van jullie beoefent hand-to-hand combat, de ander grappling. Voor een amateur als ik lijken beide nogal brute disciplines. Waarom zijn jullie er zo dol op? Kunnen jullie simpel uitleggen waar het om gaat?
Martina: Dat zijn ze ook. Ik vind het leuk dat in deze discipline alles mogelijk is. We dragen een kimono (dit symboliseert de normale kleding die mensen op straat dragen), het is een dynamisch, snel en krachtig zelfverdedigingssysteem. Er zijn vaak grote blessures, maar ik denk dat elke sport zijn eigen valkuilen heeft.
Pepa: Ik beoefen grappling. Het is een vechtsport waarbij we proberen de wedstrijd te beëindigen door ledematen te breken, klemmen of wurgingen. Ik ben er dol op omdat deze sport erg divers is. Er zijn veel technieken die je kunt leren. Ik vind het ook leuk omdat ik weet dat er nog een lange weg voor me ligt.
Martina, ben je ooit onderschat vanwege je vaardigheden alleen omdat je een vrouw bent?
Martina: Natuurlijk hoor ik wel eens zoiets doms, maar ik maak me er niet druk om. Ik geloof in mezelf en niemand brengt me zomaar uit balans. Nu niet meer. Vroeger hield ik me bezig met zulke gedachten en dat was fout.
Jullie trainen en onderwijzen ook kinderen. Hoe verschilt het werken met hen van het werken met volwassenen? Ervaren zij vechtsporten anders?
Martina: Met kinderen is het veel meer werk. Ze concentreren zich minder goed, je moet activiteiten meer afwisselen, het is moeilijker om ze iets te leren. Sommige kinderen zijn helemaal niet geïnteresseerd in sport, maar het is alleen de interesse van de ouders. Er komen ook kinderen bij ons die problemen op school hebben, we benaderen hen meer individueel. We proberen alles op een speelse manier te leren. Ook volwassenen en andere groepen. Het is jammer dat iedereen bang is voor vechtsporten, ze hebben veel te leren. Ze leren respect, eerbied en discipline.
Pepa: De huidige samenleving heeft enorme eisen. Het werk verschilt voornamelijk in de aanpak. We proberen trainingen altijd te ontwerpen voor een specifieke groep. Ze ervaren vechtsporten goed. Ons doel is voornamelijk om kinderen en volwassenen het vermogen om zichzelf te verdedigen aan te leren.
Jullie hebben wat tijd doorgebracht met kinderen in het Roemeense Banat. Waarom juist daar? Waren de kinderen daar anders, niet alleen wat betreft sport en training, dan Tsjechische kinderen?
Martina: We steunen Tsjechische minderheden over de hele wereld. De kinderen zijn absoluut geweldig, er is heel goed met hen te werken. Ze zijn behendig en nieuwsgierig. En ze kijken altijd erg naar ons uit en wij naar hen.
Pepa: We zijn nu teruggekeerd uit Moldavië, waar we een andere Tsjechische minderheid in het dorp Holuboje hebben bezocht. Hier hebben we verschillende activiteiten voor de kinderen voorbereid. De kinderen hebben op hun beurt een demonstratie van hun tradities en lokale gebruiken voor ons voorbereid. Het vervult ons enorm.
Jullie zijn begonnen met eigen merchandise, wat betekent dat voor jullie?
Martina: Veel, we hebben een team van kinderen, we organiseren verschillende projecten en we zijn voor velen een inspiratie. We krijgen ook veel leuke berichten, wat ons erg blij maakt.
Pepa: Ik sluit me aan bij Martina. Dat mensen ons schrijven, zien we als positieve feedback. We krijgen berichten van verschillende leeftijdsgroepen, dat geeft ons ongelooflijk veel energie en motiveert ons voor verder werk. Onze collectie hebben we samen met mijn zus bedacht. Zij bedenkt altijd iets en ik help haar altijd om het af te maken. We vullen elkaar aan.
Houden jullie je bezig met sociale media? Ik volg zelf Facebook, onderhouden jullie ook andere? Welke waarde en betekenis hebben ze voor jullie? Helpen ze op de een of andere manier bij jullie carrière?
Martina: Sociale media hebben tegenwoordig veel macht. Ik heb zelf Facebook en Instagram. Voor mij betekenen sociale media niet veel. Ik vind het triest dat tegenwoordig iedereen alleen geïnteresseerd is in het aantal likes en volgers, en niet in de inhoud. Ik plaats berichten op sociale media, maar ik zie het meer als mijn eigen dagboek.
Pepa: Natuurlijk is het tijdperk van sociale media ons niet ontgaan. Ik bouw zelf mijn merk voornamelijk op Instagram en Facebook. Net als Martina gebruik ik sociale media als een soort herinneringsdagboek. Daarnaast is het voor mij ook feedback.
Wat staat jullie in het nieuwe jaar te wachten? Waar bereiden jullie je op voor? En waar gaan jullie naartoe reizen?
Martina: Er wachten ons veel nieuwe uitdagingen en kansen. Ook veel obstakels, maar ik geloof dat we ze allemaal aankunnen. We zijn net terug uit Moldavië, waar mijn broer demonstratiewedstrijden had en we ook activiteiten voor kinderen voorbereidden, een expeditie naar een Tsjechisch dorp ondernamen en nog veel meer. Er wachten ons ook wereldkampioenschappen, we gaan andere projecten voor kinderen tegen pesten organiseren, ik ben ook uitgezonden om de Tsjechische Republiek te vertegenwoordigen op een wereldconferentie ter ondersteuning van kinderen in Sri Lanka, enzovoort. Onze plannen zullen sterk afhangen van de veiligheids- en vooral de gezondheidssituatie. We zullen alles daaraan aanpassen.
Pepa: Er zijn veel mogelijkheden, maar zoals mijn zus zegt – het zal vooral afhangen van de gezondheidssituatie. We zouden graag een tour door Europa doen, maar we zullen zien, we lopen niet op de zaken vooruit. Je kunt ons in ieder geval volgen en voor ons duimen. Dat zouden we fijn vinden.
Bedankt voor het interview en we wensen jullie veel succes!
Bron van foto's: Facebook van Martina Ptáčková en Josef Ptáček
Introductiefoto: Martina Houdek
